Skip to main content

उपहार - कथा !

तपाई जहाँ जानुहोस् , जे गर्नुहोस् तपाई संग हरेको पटक एउटा अवसर हुनेछ कसैको जीवन छुन र परिवर्तन गर्न ! सहि मार्ग दर्शन ले एउटा सफल जीवन निम्त्याउँछ !


प्रस्तुत लोक कथा एउटा प्राथमिक शिक्षिका र उनको एक विद्यार्थीको हो । उनको नाम मिस थोम्पसन हो । त्यो दिन पाचौँ कक्षा को पहिलो दिन थियो, सम्पूर्ण विद्यार्थीको सामु उनले एउटा झुट बोलिन्। जसरी सबै शिक्षकले भन्ने गर्छन् , उनले पनि सबै विद्यार्थीलाई समान माया गर्ने बाचा दोहर्याइन् ।
पहिलो बेन्चमा एउटा कुरूप , हेर्दै खाते बालक जस्तो विद्यार्थी बस्थ्यो

प्रस्तुत लोक कथा एउटा प्राथमिक शिक्षिका र उनको एक बिध्यार्थिको हो । उनको नाम मिस थोम्पसन हो । त्यो दिन पाचौँ कक्षा को पहिलो दिन थियो, सम्पूर्ण बिध्यार्थिको सामु उनले एउटा झूट बोलिन्। जसरी सबै शिक्षकले भन्ने गर्छन् , उनले पनि सबै विद्यार्थीलाई समान माया गर्ने बाचा दोहर्याइन् ।
पहिलो बेन्चमा एउटा कुरूप , हेर्दै खाते बालक जस्तो विद्यार्थी बस्थ्यो । उसको नाम टेड्डी स्टार्ड थियो । उ अरू बच्चा जस्तो हँसिलो थिएन । हेर्दै फोहरी , लामा लामा नङ अनि गन्हाउने कपडा , महिनौ सम्म ननुहाएको मानौं कि उ पढ्ने बच्चा नै होइन । मिस थोम्सनलाई उसको बानी ब्यहोरा र हाउ भाउ देखेर एउटा लम्फु विद्यार्थी जस्तो लागेको थियो पहिलो दिन देखिनै ! परीक्षा को सबै जसो कापि मा रातो कलमले गोलो लगाउदै उसलाई उनले फेल अंक दिन्थिन् । वास्तवमा उ टेड्डी लाई मनै देखी रुचाउथिईनन् ।
पछि पहिलो त्रैमासिक परीक्षा पछि मिस थोम्पसनले सबै विद्यार्थी हरुको अगिल्ला को रेकर्ड हेरेर उसको प्रगति विवरण दिनु पर्ने भयो । उन्ले टेड्डी को बिवरणलाई खासै महत्व नदिई अन्तिम मा राखिन् । पछि जव उनि टेड्डी को रेकर्ड हेर्न थालिन , उनि आश्चर्य चकित भइन। टेड्डी १ कक्षामा हुँदा उनको शिक्षकले लेखेको थिए, "टेड्डी एक तगडा हँसिलो के अनि उज्ज्वल बच्चा हो । उ आफ्नो काम बढो मिहिनेत साथ काम गर्छ र सार्है शिष्टाचार छ. ... उसलाई आफ्नो आसपास मा पाउँदा जो कोही पनि खुशी हुन्छ ।"
उसको दोश्रो कक्षा को शिक्षकले लेखेका थिए , "टेड्डी एक उत्कृष्ट छात्र हो, सबै सहपाठी उसको प्रशंसा गर्छन् , उ आफ्नी आमालाई लागेको क्यान्सर रोग देखेर चिन्तित देखिन्छ , पक्कै पनि उसको घरमा एउटा जीवन संघर्ष चलिरहेको छ । ."
उसको ३ कक्षा को शिक्षक ले लेखेका थिए "उसकी आमा को मृत्यु उसलाई पक्कै पनि कठिन भएको हुनु पर्छ तर पनि उ आँफुलाई सर्वश्रेष्ठ नै राख्ने कोसिस गर्छ , तर पनि उसको पितालाई आफ्नो छोरा को कुनै मतलव छैन, यदि कुनै कदम नउठाइ यस्तै भई रह्यो भने उसलाई आगामी दिन हरु झन कठिन हुन सक्छ ।
टेड्डीको चार कक्षा को शिक्षक ले लेखेको थिए , "टेड्डी सुस्त देखिन्छ , उस्ले पढाइमा धेरै रुचि राख्दैन , उसका साथी हरु पनि कम छन् । उ कहिलेकाहि कक्षा मै निदाउँछ "


अब सम्म मिस थोम्पसन समस्या को जड थाह पाइन् र आफै देखि सर्मान्दित भइन । उनलाई तब चोट पर्यो जव उनले सम्पुर्ण विद्यार्थी बाट क्रिस्मस उपहार पाइन् । टेड्डि बाहेक सबै विद्यार्थीले राम्रो राम्रो रँगी चङ्गी कागजले बेरेर महँगा महँगा उपहार ल्याएका थिए । टेड्डि ले ल्याएको उपहार , उउटा मैले किराना पसलको प्लास्टिक भित्र मैलो गोर्खापत्र ले बेरेर ल्याएको थियो । मिस थोम्पसनले अप्ठ्यारो को बाबजुद पनि टेड्डिको उपहार सबैको सामु नै खोलिन , टेड्डि को उपहार देखेर बच्चा बच्चि हाँस्न थाले । जब उनले उपहार खोलिन, त्यहा एउटा मैलो टुटे फुटेको पत्थरको बाला र एक चोथाई जति भरिएको एउटा प्रयोग गरिएको पर्फ्युम थियो । त्यति नै खेर उनले बच्चा बच्चि को हाँसोलाई बेवास्ता गर्दै , टेड्डिले आफूलाई सार्है राम्रो उपहार दिएको भन्दै टेड्डि लाई धन्यवाद व्यक्त गरिन् र त्यति नै खेर उनले त्यो बाला हात मा लगाइन र आफ्नो जिउमा प्रफ्युम पनि प्रयोग गरिन् ।
टेड्डी उस दिन स्कुल पछि मिस थोम्पसन को नजिक गएर भन्छ ," आज तपाई मेरो आमा जस्तै बसाउनु भएको छ । मलाई मेरी आमा को याद आयो , आज " । त्यो दिन , सबै बच्चा हरु गइसके पछि मिस थोम्पसन एक्लै बसेर घण्टौ रोइन् ।
त्यस दिन पछि आफ्ना गल्तीहरु पश्चाताप गर्दै मिस थोम्पसनले बच्चा हरुलाई राम्रो सँग पढाउने बाचा गरिन्। मिस थोम्पसन टेड्डी लाई विशेष ध्यान दिन थालिन , सगै बसेर उसलाई पढाइमा प्रोत्साहन गर्न थालिन ।बिस्तारै टेड्डि ले पढाइमा राम्रो गर्न थाल्यो । उ बिस्तारै फुर्तिलो हुन थाल्यो र सबैको प्यारो हुन थाल्यो । टेड्डी सबै "शिक्षक" को अङ्गुर हुन पुग्यो ।
एक साल पछि, मिस थोम्सनले आफ्नो कोठा को बाहिर ढोकामा एउटा नोट पाउिछन् , टेड्डी ले लेखेको थियो, "मेरो जीवनमा अहिले सम्म पाएको शिक्षकमा हजुर नै सबै भन्दा राम्रो शिक्षक हो "
छ वर्ष पछि मिस थोम्सनलाई टेड्डी बाट एउटा पत्र मिल्यो , जसमा लेखिएको थियो , " मैले हाईस्कुल उत्कृष्ट श्रेणी मा पास गरे। मेरो जीवनमा अहिले सम्म पाएको शिक्षकमा हजुर नै सबै भन्दा राम्रो शिक्षक हो "
फेरि चार साल पछि , मिस थोम्सनलाई टेड्डी बाट एउटा पत्र मिल्यो ," मैले निकै मिहिनेत का साथ पढ्दै छु, अव को २ हप्ता मा म उत्कृष्ट श्रेणीमा अनर सहित ग्राजुएट हुदैछु ", उ थप्छ " मेरो जीवनमा अहिले सम्म पाएको शिक्षकमा हजुर नै सबै भन्दा राम्रो शिक्षक हो" ।
फेरि चार बर्ष बित्छ, मिस थोम्सनलाई टेड्डी बाट अर्को एउटा पत्र मिल्यो " मैले ब्याचुलर डिग्रि सके पछि पढाइलाई थप निरन्तरता दिए । " ", उ थप्छ " मेरो जिवनमा अहिले सम्म पाएको शिक्षकमा हजुर नै सबै भन्दा राम्रो शिक्षक हो" । यो पटक उसले पत्र को अन्त्यमा टेड्रन स्ट्राड, एम डि लेखिएको थियो ।
कथा अझै सकिएको छैन , फेरि मिस थोम्पसन लाई अर्को पत्र आउँछ, " मैले मेरो जीवन साथी भेटे , उ तपाई जस्तै राम्री केटी छ , म उ सँग बिहे गर्दै छु । मेरो पिता केही साल अगाडि नै देहावसान भइसक्नु भयो , म चाहन्छु तपाई मेरो बिहेमा मेरो माता पिता को प्रतिनिधित्व गरिदिनु भए म आफुँ लाई भाग्यमानि सम्झने थिए ।
आज डा. टेड्डि स्ट्राड को विवाह को दिन , मिस थोम्सन ,टेड्डि ले सालौँ अघि दिएको क्रिस्मस उपहार , त्यही टुटे फुटेको पठ्ठर को वाला र पर्फ्युम लगाएर आफ्नो उपस्थिति जनाइन् । आज टेड्डि लाई आफ्नै आमा सँग खेलको त्यो अन्तिम क्रिस्मसको याद आयो । डा. स्ट्राड ले मिस थोम्सन लाई अँगालो हाल्दै भन्छ " म धेरै आभारी छु , आज म जुन ठाउँ मा छु , हजुर को मार्ग दर्शन ले गर्दा छु । हजुर ले गर्दा मैले आफूलाई बदल्न गर्न सके ! मेरो जीवन को मार्गदर्शक हजुर नै हो ." श्रीमती थोम्पसन आँखा भरि आँसु पार्दै भन्छिन्,"टेड्डी, यो सब गलत हो .. वास्तवमा मार्ग दर्शक म होइन । तिमी मेरो मार्ग दर्शक हो, मलाई तिमीले जीवन मा धेरै सिकाएको छौ , मलाई कसरी सिकाउने भन्ने कुरा तिमीलाई नभेटुन्झेले थाह नै थिएन । तिमीले गर्दा आज मैले एउटा बिग्रन लागेको बालक लाई डाक्टर भएको पाएको छु । " दुवै एक अर्का लाई अंगाल्दै रुन्छन् ।

जादा जादै ,
तपाई जहाँ जानुहोस् , जे गर्नुहोस् तपाई संग हरेको पटक एउटा अवसर हुनेछ कसैको जीवन छुन र परिवर्तन गर्न ! सहि मार्ग दर्शन ले एउटा सफल जीवन निम्त्याउँछ !
सुन्नेलाई सुनको माला, भन्नेलाई फूलको माला । यो कथा बैकुण्ठ जाला । फेरि भन्ने बेलामा तात्तातै आइजाला ।
पढ्नु भयको मा धेरै धेरै धन्यवाद ! हजुर को भलो होस् , जदौँ !!
नोट:प्रस्तुत लोक कथा ईन्टर्रनेट पत्रपत्रिका बाट साभार गरिएको । सपनासंसारले केवल नेपाली मा उल्था मात्र गरेको हो । यस कथाका लेखक अज्ञात हुनुहुन्छ
[यो प्रस्तुति कतै पुन प्रकाशित गर्नु परेमा स्रोत खुलाएर वा लेखकको पूर्ण सहमतिमा मात्र प्रकाशित गर्नुहुन अनुरोध छ । -सपनासंसार ]

Comments

Post a Comment

तपाईको प्रतिकृया प्रकाशन हुन केहि समय लाग्ने छ।

Popular posts from this blog

जीवन् एक् सपनाको संसार

पोस्तक श्रेष्ठ मिनियापोलिस, मिन्नेसोटा, संयुक्त राज्य अमेरीका मिनिसोटा राज्य, जाडोको लागि कुख्यात। तापक्रम शुन्य भन्दा पनि तल। हिउँले सेत्ताम्मै, जताततै। शायद अप्रिल को पहिलो हप्ता सम्म पनि यो हिउँ नपग्लिएला। जाडोले गर्दा बाहिर हिंडडुल गर्न पनि सकिन्न। आज बिहानै देखि पानी फुस्फुसाएको छ। दिउंसो हिउं पर्ने सम्भावना । आ! यो हिउं पनि कती पर्न परेको होला! कस्तो ठांउमा जीवन बिताउन पुगिएछ। रन एक्लै भुत्भुताउंछन्। । उनको खास नाम चांहि तोरणप्रसाद हो। तर यहाँ अमेरीकन ले संक्षिप्तिकरण गरिदिएका छन्- रन । सिनिएर अस्सिस्टेड लिभिङ अर्थात नर्सिङ होमको बसोबास। छोरा आफ्नो परिवार सहित कोलोराडोमा। छोरी क्यालिफोर्नियामा। श्रीमतीको यहिं दुई बर्ष पहिले निधन भएपछि रन एक्लै छन्। आफू पनि जीवनको अन्तिम क्षणको प्रतिक्षामा। बिरक्त लाग्दो मौसम, शुनशान कोठा, बेला बेलामा सुसारेहरु आउंछन। औषधी खुवाउन, खाना खुवाउन। रन बेला बेलामा बैठक कोठामा जान्छन्। आफु जस्तै अरु बूढा-बूढीहरुसंग बात मार्न। ह्वील चेयरमा बसेर हिंडडुल गर्न पर्छ। आज किन किन रनलाई बैठक कोठामा जान पनि मन लागेन। टेबलमा छोरीले पठाको क्रिशमशको उपहार पाके

म आफ्नो घर छोडेर टाढा कसरी जान सक्छु र ?

Reposted after readers request ! "म गरिब परिवार अनि बिमारी पृ्ष्ठभुमी बाट आएको मान्छे हुँ। म यहि जन्मे , म यहि हुर्के अनि धेरै जसो यहि पढेँ अनि फर्केर यहि आएर 'टिम' मै काम गर्दैछु , आफ्नो घर मेरो लागी 'टिम' हो ।घरमा आएर घर संहाल्दा बढो आनन्द आउदो रहेछ । म आफ्नो घर छोडेर कसरी टाढा जान सक्छु र ? " - डा अरुण बुढा करिब ४० बर्ष अधि रघुबिर बुढा कुष्ठ रोगको उपचार गर्न कालीकोट बाट डढेलढुरा आउछन् । बिदेशीद्वारा चलाईएको सामुदायीक टिम, अस्पतालमा उपचारको क्रम मा उनले पार्वती रोकाया लाई भेट्छन् । उपचारको क्रममा एकअर्काबिच चिनाजानी पछि उनिहरु बिहे गर्छन । रघुबिर बुढाले, पछि त्यहि अस्पतलामा भात पकाउने भान्छे, फुलबारी गोढ्ने तथा हुलाकीको काम पनि गर्ने थाल्छन् । पार्वती भने त्यहि अस्पतालमै निम्न स्तरीय काम गर्न थाल्छिन् । बिस्तारै त्यहि काम गर्दै जादा,रघुबिर अलि अलि लेखपढ पनि गर्न थाल्छन् । २ बच्चाहरु अरुण बुढा र कालेब बुढाको बाबु बन्छन् अनि आफ्ना यी दुई बच्चा लाई डाक्टर बनाउने सपना सझाउछन् । रघुबिर बुढाका दुई छोरा हरु , डा अरुण बुढा तथा डा कालेब बुढा सन १९९९ डिसेम

शुभ-कामना नव दाम्पत्य जीवनको

यहि मिती २१ फेब्रवरी २००९ का दिन, अमेरीकाको नेब्रास्का राज्य को ओमाहा सहरमा , साथी रचना भट्टराई तथा साथी प्रवेश घिमीरे बिच भएको शुभ बिबाहको उपलक्षमा उत्तरोत्तर प्रगतीको हार्दिक मंगलमय शुँभभकामना टक्र्याउदछु । तपाई हरुको नया जीवन अनि नौंलो यात्रा सफल रहोस् । खुशीँ नै खुशीको पाईला हरु लम्किउन् । तपाईहरुको यो एैतिहासिक क्षणमा, आँफु पनि पात्र बन्न पाउदा निकै नै खुशीँ लागेको छ । तपाईहरुको दाम्पत्य जीवनले सफलता को शीखर चुम्न सफल होस् । तपाईहरुको अनुमति बिनानै केहि घत लाग्दा भिडियो दृष्य हरु तल पस्केको छु । परदेश को वसाँई होस या स्वदेशको , एउटी नेपाली नारीलाई सिन्दुरको महत्व त्यती नै हुन्छ । एउटी हिन्दु नारीले आफ्नो पतीको दिर्घायु जीवन को लागी लगाउछन्। सिन्दुरले माया प्रेम र सक्ति लाई जनाउछ् । हिन्दु शास्त्र अनुसार , लोग्नेले निधारमा सिन्दुर हालेर आफ्नो पत्नीलाई सुरक्षा को बन्धनमा राखेपछि यदि कोही पराईले पत्नी को हानि गर्न खोजेमा उक्त पराईको रगत उम्लेर उ आफै मर्छ रे । Rachan wedding..... from sapana sansar on Vimeo . आमा को लागी छोरा छोरी भनेको त मुटु को टुक्रा नै त हो नि । आमा भन